मैले ख्याल गर्न सक्ने उमेर भर्खर हुँदै थियाे।मैले आफ्नाहरु चिन्ने भएकाे थिए।त्यति धेरै संमरण नरहेपनि तपाईकाे त्यतिबेलाकाे शारिरिक बनाेट सदैब स्मरणीय रहिरहेकाे छ। सेता लामा दारिमा मैले मेराे हजुरवालाई चिनेकाे थिए।तिनै लामा सेता दारिले यी मेरा नरम गालामा खुशि हुँदै बिजाईदिएकाे संझन्छु। तपाइले भन्नुहुन्थ्याे"निदरि आयाे सानेकाे,,,उ त्यहाँ आईपुगेछ"भन्दै फरक किसिमकाे लाेरि गाएर निदाउथे तिमिहरुलाई।निश्चितनै,सार्है असहज भयाे हाेला हामिलाई निदाउन।हामी जुम्ल्याहा दाजुभाई। पछि पछि अझ बुझ्ने हुँदै गर्दा तपाईलाई अल्लि रिसाईहाल्ने हजुरबाकाे रुपमा पाए मैले।स-सना कुरामा पनि रिसाउनु हुन्थ्याे।म बिद्यालय लेभल पढ्दै गर्दा त अझ तपाईं बढि रिसाउनु हुन्थ्याे,झगडा गर्नुहुन्थ्याे।तपाईकाे बानि यस्तै न हाे,अबत बानि पर्न थालेकाे थियाे। तपाईं पेन्सन लिन जानुहुन्थ्याे,आउनुहुन्थ्याे।यतिबेला सम्म चक्लेटकाे स्वादले मात्रै पनि खुशि हुन्थ्याै हामी।याे चिज ल्याईदिएकाे भए पनि हुन्थ्याे नि भन्ने आट कहिल्यै गर्न सक्थिएनाै ।कारण,तपाईकाे स्वभावनै थियाे। जब हामि एस्.एल्.सि पछि चितवन बस्न थाल्याै।त्यसपछि तपाईले फाेन...